Clara Goessenplaats

In een ver verleden,

vierhonderd jaar geleden,

zocht ik hier geluk,

maar jullie sloegen al mijn dromen stuk.

Afgunst bekwam een klacht,

en bracht mij naar het Steen bij nacht.

Waaraan had ik dat verdiend,

ik, die jullie op mijn rug heb gediend?

Nu zit ik hier nabij

gevangen en niet vrij,

gelijke vele van mijn broers en zusters,

gemarteld, verkracht en nu in duistere clusters.

Ik ben in Antwerpen vandaag beroemd,

maar toen tot de dood gedoemd.

Mijn geest was rein en puur,

mijn lichaam en ziel veroordeelden jullie tot het vuur.

Heks werd ik genoemd

Voor eeuwig en altijd verdoemd.

Hoofd geheven, in het wit gekleed,

betreed ik het schavot, tot het eind gereed.

Verboden werd mijn laatste woord,

adem gesmoord door het wurgkoord.

Wat mij hier brak, leeft elders voort,

zolang de mens zijn angst niet hoort,

blijven haat en bijgeloof bestaan,

in fluisteringen die van mond tot mond gaan.

Wat mij tot as en stilte bracht

leeft voort in elke blinde macht.